“Опа, ёмғирда қолибсиз-ку…”

Қўлида кичик соябон ушлаганча олдимга югуриб келган ўн-ўн икки ёшлар атрофидаги болакай аввалига мени чўчитиб юборди. Шаррос қуяётган ёмғир аллақачон бошимни пана қилиш учун ушлаб олган қоғоз папкани шаллабо қилиб бўлганди.
— Қаергача борасиз? — деди у соябонини мен томонга тутаркан.
Такси томон шошилаётганимни эшитгач,
— Келинг, ўша ергача кузатиб қўяман, — деди.
Йўл-йўлакай укасини боғчадан олишга чиққанини, аммо ҳали эрта бўлгани учун уни бермаганликларини айтди. Аслида унинг уйи менинг йўлимдан буткул бошқа томонда эди. Бош кийими борлигини шама қилиб, одмигина, кичик соябонини фақат менинг бошимга тутишга ҳаракат қилаётган болакайнинг кўзлари ёниб турарди.
Таксига етиб олгач, болага миннатдорчилик билдирдим. Айниқса, унинг ота-онасига алоҳида раҳматимни етказишини тайинладим.
Таксига ўтириб, ойна орқали ортимга қарадим. Қоришиб кетган ёмғир қатралари орасида соябон ушлаб кетаркан, болакайнинг кўзларидаги ёруғликни яна бир бор илғадим. Унинг:
— Хола, ёмғирда зонтиксиз чиқманг-да кўчага, — деган меҳрибон огоҳлантируви қулоғим остида узоқ жаранглаб турди.
Энди ҳар гал ёмғир ёққанида ўша болакай ёдимга тушади. Чунки яхшилик — вақт ўтса ҳам қадрини йўқотмайдиган, инсон қалбида из қолдирадиган энг пок туйғудир.
Ўша дамда беғубор болакайнинг кўзларида бировга ёрдам бериб, бундан самимий завқ олганлик ҳисси яққол акс этган эди.
Болакай ростдан ҳам катта иш қилди. Балки у буни оддий иш деб ўйлагандир. Аммо у шу кичкина соябони остида бугун орамизда тобора камайиб бораётгандек туюладиган меҳр-оқибат, яхшилик ва одамийликни асраб қолиш мумкинлигини кўрсатиб қўйди.
Чунки баъзан катта дунёдаги энг катта яхшиликлар айнан кичик қўллардан бошланади.